Het roze bos

Foto update

2012-02-06T11:09:00.001+01:00

21 januari David (achterneefje) komt met Saar spelen.

28 januari Mira komt eindelijk met Lize spelen

Zondag 29 januari We gaan naar Friesland op familiebezoek.

3 en 5 februari sneeuwpret in Milsbeek

En dan gewoon nog wat fotootjes van ons kleinste meisje....

Advies gevraagd aan alle papa's, mama's, pedagogen, psychologen en andere bemoeials

2012-01-27T15:04:00.001+01:00

Sinds vier weken gaat Saar één dag naar de peuterspeelzaal. Dit is uit nood geboren. Doordat ik een andere dag ging werken, moest Saar op een andere dag worden opgevangen. Er was geen plaats meer op het kinderdagverblijf, maar wel op de peuterspeelzaal. Deze peuterspeelzaal is een combinatiegroep. Dat wil zeggen dat het psz en kinderdagverblijf in één is. Het is gewoon een andere groep voor Saar, in hetzelfde gebouw, alleen met andere leidsters en grotere kindjes en misschien iets meer uitdaging. Hoewel dat ook wel meevalt, want er is veel samenwerking tussen de kdv-groepen en de psz-groepen. Saar mag gewoon op haar oude groep in haar "eigen" bedje slapen. Op maandag gaat Saar nog gewoon naar haar oude vertrouwde groep.

Maar elke donderdag tot nu toe is het een groot drama. Saar huilt en krijst, want ze wil niet bij "de grote kindjes" spelen. Het afscheid is een drama en we hoorden van de leidsters op haar oude groep dat er altijd een last van haar schouders lijkt te vallen, wanneer ze daar komt om te slapen. Zij gaven ook aan dat het misschien goed was om haar toch op de oude groep te laten blijven.
Intussen blijft ze elke maandag met heel veel zin naar haar oude groep gaan. Ze is dan zo blij dat ze daar mag spelen.

Gisteren hebben we een gesprek aangevraagd met de leidster op de peuterspeelzaal. Zij zei dat Saar altijd wel wat stil was en op afstand bleef, maar dat ze niet het idee had dat ze het echt niet leuk vond. Haar voorstel was om nog even door te zetten.

We hebben er samen ook over gesproken en ook met andere mensen. Mijn eigen idee is dat Saar daar niet met tegenzin heen hoeft. Zij gaat daar heen omdat ik moet werken, niet vanwege onze overtuiging dat ze uitdaging nodig heeft of iets dergelijks. Ik vind zelf dat ze het vooral leuk moet hebben daar. Ze is nog maar 2,5. Een heel lief klein peutermeisje dat moeite heeft met nieuwe dingen.

Wat vinden jullie? Nog even doorzetten? Of toch om een terugplaatsing vragen?

2012 Een enerverend begin

2012-01-20T22:35:00.000+01:00

Op 9 januari (ook sterfdag van mijn moeder) moest ik, mama, weer beginnen met werken. Spannend in vele opzichten. Natuurlijk spannend om na zoveel tijd (7 maanden) weer echt aan het werk te gaan. Spannend om de kindjes achter te laten. En vooral ook spannend om onze flesweigeraar Lize naar het kinderdagverblijf te brengen.
De donderdag ervoor was Lize al een dagje gaan wennen en dronk ze door het gebruik van een andere speen een beetje uit de fles.
Vol goede moed dus aan de dag begonnen. Rond half 12 word ik op school gebeld. Ik schrik, maar Tanja (vaste leidster op de Ballon, de groep van Lize) stelt me gerust. Lize heeft super gedronken!
Ook het werken is weer hartstikke leuk, vooral de leerlingen uit mijn mentorklas natuurlijk!

De dag erna moet ik weer werken, dit is de dag dat papa voor het eerst een hele dag alleen thuis blijft met beide meisjes. Helaas wil Lize weer niet drinken. Lichtelijk wanhopig wordt tante gebeld zodat Saar ook nog was aandacht kan krijgen.
Op donderdag gaat Saar voor het eerst naar de peuterspeelzaal. We weten dat onze grote meid niet van vreemde nieuwe dingen houdt, dus bereiden we haar goed voor. Gelukkig is de psz in hetzelfde gebouw als het kinderdagverblijf. Ook mag ze in hetzelfde bedje slapen als altijd. Toch raakt ze overstuur wanneer ze merkt dat ze in de nieuwe groep moet blijven. We blijven er een tijdje bij maar moeten op een gegeven moment toch weg. Gelukkig huilt ze dan niet meer, maar later horen we dat ze nog wel even verdrietìg bleef.
Ook Lizes dag loopt anders dan gehoopt en lief gaat haar eerder ophalen. Afgelopen week wordt eerst Saar ziek en daarna Lize. Wij hebben, sinds ik weer aan het werk ben, nog maar één keer lekker door kunnen slapen. Het uit de fles drinken van Lize blijft een probleem helaas, al zijn er dus ook dagen dat het goed gaat. Afleiding lijkt tot nu toe het beste te werken.
Saar blijft het moeilijk vinden op de psz. Gisteren hoorden we dat ze altijd zo blij kijkt als ze weer op haar oude groep komt om te slapen. Op mijn vraag hoe het was geweest reageerde ze dan ook met "Ik heb lekker geslapen". Intussen probeert papa tussen de bedrijven door zijn stage af te ronden.... Het begin van 2012 verloopt hier dus niet al te soepel.

Maar goed, zoals men zegt: Alle begin is moeilijk....

Voor oma Carina

2012-01-18T14:18:00.000+01:00

Op 9 januari was de sterfdag van oma Carina. Een dag eerder maakte Saar deze mooie luchtballonnen ter ere van oma....

December: De hoogtepunten

2012-01-18T14:12:00.000+01:00

Nu januari alweer bijna voorbij is, wordt het tijd voor een bericht over december. Het heeft zo lang geduurd omdat er wat netwerkprobleempjes zijn en ik daardoor niet zo makkelijk bij de foto's kan. Nu toch maar even zonder foto's.

Sinterklaas was een groot succes, de meisjes zijn enorm verwend! Saar kreeg onder andere een houten trein met rails, duplo, een hinnikend paard, winkelspulletjes, een kleurboek en nog veel meer.
Lize kreeg een onder andere een activiteitenkubus.

Papa en tante Reinilde waren jarig en dat werd bij tante Reinilde gevierd met allerlei lekkernijen.

Na vijf december werd snel de kerstboom opgetuigd. Wat vond Saar het geweldig! Ze mocht er zelf vanalles inhangen en dagenlang liep ze om de kerstboom heen, mooooooooiiii roepend.
Sinterklaas bleef echter ook nog aanwezig in Saars hoofd en tot op heden wil ze nog steeds dat mama af en toe Zie de maan schijnt door de bomen zingt, en dan zegt ze "Sintekaas huis? Sinterkaas Spanje, zwatte Piet ook?"

Opa en oma vierden hun verjaardag samen in een huisje in Beekbergen. Saar heeft zich reuze goed vermaakt daar. We speelden in de speeltuin met haar grote nicht en neef. Daarna lekker hard rennen en nog harder vallen. O, wat moest ze huilen, maar na een kus wilde Saar gewoon weer verder met bloedende knietjes. Terug in het huisje gaf ze geen kick toen haar kapotte maillot van de wonden af werd getrokken en ze kreeg haar allereerste pleisters. Haar grote nicht hielp goed mee, zoals dat een dochter van een arts betaamt.

Ook oom Maurits vierde zijn verjaardag, weer allerlei lekkere dingen en spelen met haar lieve nichtje, wat een feesten!!!

Voor de kerstvakantie ging Lize nog wennen op het kdv. Dat ging hartstikke goed, ze sliep zelfs nog even in de paar uurtjes dat ze er was. Toen ze de tweede keer ging wennen werd mama echter opgebeld, of ze Lize kon komen halen, want ze wilde niet drinken. Toen mama aankwam was Saar in de gezamelijke hal aan het spelen en zag mama meteen. Natuurlijk kwam mama vervolgens dus met twee kinderen thuis.

Daarna volgde kerst. Het was reuzegezellig, op kerstavond met de familie van oma Carina (die er helaas niet meer is) eten en eerste kerstdag traditiegetrouw dineren met de familie van mama (oom Berten, oom Jan Job, tante Patty en opa natuurlijk). Op eerste kerstdag kreeg Lize trouwens ook een aangepast kerstdiner, namelijk haar allereerste fruithapje, een banaan. Heerlijk vond ze het (intussen heeft ze ook peer, mango en appel op).
Al dat feestgedruis werd beide meisjes toch een beetje veel. Lize had koorts en allebei konden ze niet slapen, dus zijn we om 2 uur 's nachts alsnog maar huiswaarts gekeerd.
We besloten daarom ook maar niet te lang naar de High Tea van de familie Bos te gaan, Heel jammer, want wat waren er veel lekkere dingen, allemaal zelf gemaakt, en wat was het gezellig!!! We kregen zelfs cadeautjes. En Saar vermaakte zich prima met de grote zonen van oom Harmen.

En daarna was opa Koos echt jarig, en hoewel dat al uitgebreid was gevierd, konden we die dag natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. Dus alweer feest!!!

Als klapper op de vuurpijl alleen nog oud & nieuw, dat vierden we bij opa Jan. We staken om acht uur vuurwerk af wat Saar wel eng vond, dus ging ze naar binnen en bekeek het samen met mama vanachter het raam. Lize maakte de echte jaarwisseling om 12 uur mee, ons kleinste meisje is graag overal bij en werd om half 12 wakker.

Kortom een maand vol feest en familie en een heleboel mijlpalen voor ons jongste meisje (eerste hapje, eerste flesje, eerste keer kdv)

Voor de statistieken

2011-12-03T15:02:00.001+01:00

Op 30 november, een dag voor ze 4 maanden was, rolde Lize van rug naar buik.

Op 1 december, Lize was precies 4 maanden, was ons meisje 63,5 centimeter lang en woog ze 6145 gram.

Lachend Lizelotje

2011-11-18T21:25:00.003+01:00

Lize.

Ja, we leren haar steeds beter en beter kennen. Dat is soms nog best lastig, want ze is een stuk onvoorspelbaarder dan Saar.
Saar was meteen al een kindje van het ritme, Lize is dat helemáál niet. Slapen doet ze telkens weer anders. Soms slaapt ze drie dagen achter elkaar op ongeveer dezelfde tijden, maar als ik daar dan de vierde dag zo'n beetje op reken, dan is het opeens weer heel anders.
Doorslapen doet ze wel, totdat ik dat hardop uitspreek, dan komt er weer een nacht dat ze plotseling om 3 uur een voeding wil. 's Ochtends, is ze de ene keer om 5 uur wakker, maar een volgende keer net zo leuk om half 10. Er is geen pijl op te trekken.
Soms is ze zooooo moe maar niet in slaap te krijgen, terwijl ze ook regelmatig in de box of op het kleed in slaap valt.

slapen in de box

slapen op het kleed

Wel is het een meisje (zoals zoveel tweede derde enz. kinderen) dat je makkelijk overal mee naar toe kan nemen. Boodschappen, op bezoek, op vakantie, naar de kermis, naar Sinterklaas, nooit gaf ze blijk van ontevredenheid.

En beweeglijk is ze. Het liefst ligt ze op het kleed in plaats van in de box, ze heeft graag de vrijheid.
Ik legde haar pas neer, midden op het kleed, ging vijf minuutjes naar de keuken, kom terug en madammeke ligt naast het kleed met een poppenkinderstoel in haar mond.

Als je haar op haar buik legt, laat ze zich graag na een tijdje omkukelen en pogingen tot omdraaien doet ze ook al (wat natuurlijk nog niet lukt).

Lize is ook héél vrolijk, ze lacht echt overal om en tegen iedereen en het is zo'n schattig grappig lachje.

Saar is nog steeds dol op haar kleine zusje (al krijgt Lize ook wel eens een klap als ze teveel aandacht krijgt en Saar moe is) en Lize wordt bedolven onder kusjes en knuffels. Saar is ook al begonnen met de opvoeding van Lize. Als Lize per ongeluk met haar voetje tegen Saar aankomt, zegt ze bestraffend:
"Nee Lize, mag niet!" of als Lize mijn haar vastpakt: "Mag niet Lize!"
Saar wil ook niet naar bed zonder dat ze Lize een kusje heeft gegeven.

Sinterklaas en zwarte Piet

2011-11-14T12:34:00.002+01:00

Natuurlijk mocht Saar vorig jaar ook al haar schoentje zetten, maar toen begreep ze er nog niks van.

Nu snapt ze het een stuk beter. Al een paar weken is dit het favoriete boek van Saar:

Aanrader!!!!

Zaterdag waren we (Lize, Saar en mama) even met Saars tante naar het dorp geweest, waar Saar onder andere een Pietenpetje kreeg.

Nog even naar de eendjes

We waren iets te laat voor de intocht op tv, maar hebben het laatste stukje nog wel samen gekeken.
Zaterdagavond mocht Saar voor het eerst haar schoen zetten, dat zag er zo uit:

Gooi wat in mijn laarsje....

Tja bij gebrek aan een winterpeen en stro hadden we bedacht dat het paard van Sinterklaas een appeltje ook wel lekker zou vinden, weer 's wat anders.

En de volgende ochtend trof ze het zo aan (blijkbaar hadden de kaboutertjes mama's schoen er ook bij gezet en had Sint daar al op gerekend).

Dank u Sinterklaasje

Mama moest wel even mee naar de schoen, blijkbaar is het toch allemaal een beetje spannend. Niet gek natuurlijk, als er vreemde mensen 's nachts in je huis komen.... Saar was erg blij met het cadeautje en ook met dat van Lize (die er natuurlijk niks van meekrijgt).
Van tante had Saar een Pietpop en een Sintpop gekregen. Sintpop moest mee lunchen en daarna moesten beide poppen mee naar bed.

Sint eet een bammetje mee

's Middags maakten we Saar na drie kwartier slaap wakker en gingen we naar de intocht in het dorp. Wederom iets te laat, maar Saar heeft nog wel de Sint en een boel Pieten gezien. O, dat was pas echt spannend! Lize sliep het grootste deel van het gebeuren ondanks de drukte en ook toen ze wakker werd, bleef ze lief om zich heen kijken zonder een kick te geven.

Beetje spannend, beetje moe ook...

Nadat Saar de Sint in het echt had gezien was het extra spannend om hem 's avonds weer op televisie te zien. Saartje kroop helemaal tegen mama aan.
Maar het schoenzetten heeft ze begrepen, want toen we vanochtend vertelden dat ze een laarsje mee mocht nemen om op het kinderdagverblijf te zetten, wilde ze hem meteen alweer op dezelfde plek zetten als hij zaterdagavond stond.

Kaaskop

2011-10-28T23:38:00.001+02:00

Soms doet je kind iets dat niet mag (al dan niet opzettelijk), je zou dan streng op moeten treden, maar eigenlijk moet je er gewoon héél hard om lachen. Zo ook vandaag...

Saar en ik zaten heerlijk aan tafel te smullen van pasta met tonijn. Papa lust dat niet en het is ons lievelingseten, dus als de kat van huis is.... Enfin.... We hadden de kaas en de rasp op tafel liggen om het feest nog completer te maken. Tegen het eind van de maaltijd viste Saar nog hier en daar een sliertje kaas van de tafel. Toen begon Lize een beetje te mopperen en ik ging kijken. Ik stond met mijn rug naar Saar en Saar vroeg een van haar favorieten vragen op het moment: "Wat doe jijijijijijij????" Waarop ik antwoord dat ik even bij Lize kijk en op dezelfde toon de vraag terugkaats: "Wat doe jijijijijijij???"
Saar zegt "kaas eten". Ik vermoed dat ze nog wat sliertjes heeft gevonden, vraag nog of het lekker is, geef Lize haar speentje, draai me om en zie dat Saar twee flinke happen uit het stuk kaas heeft genomen.

Gek kind!

Mijlpalen

2011-10-17T13:45:00.002+02:00

Kleine meisjes worden groot.... Voor hun mama en papa is dat heel erg genieten (maar ook af en toe behoorlijk slikken, want wat gaat het snel!!!)

Ons Lizelotje haalt natuurlijk de ene na de andere mijlpaal (eerste keer lachen met geluid, eerste keer verkouden, alweer in maat 62, speeltje vastpakken enzovoort).
Maar de titel van dit bericht slaat op Saar. Saar doet al een tijdje regelmatig een plas op het potje. Maar een poepje, dat vond ze toch wel een beetje spannend, vooral omdat ze vaak last heeft van verstopping en diarree (sorry voor de details). Maar vorige week deed Saar voor het eerst een poepje op het potje!!!! Hoeraaaa!

En vannacht sliep ons lieve kleine Saartje in een echt (peuter)bed. Geen ledikantje en dekentjes meer, maar een heus grotemeisjesbed. Dat deed ze echt super, ze ging zoals bijna altijd, direct slapen. We hebben haar niet meer gehoord. En vanochtend kwam ze haar bedje pas uit nadat ik even bij haar had gelegen. Ze zei: Dolly en babypop slapen. Waarop ik antwoordde: Nou, ga ze dan maar wakker maken, want daar is het wel tijd voor. Toen stapte ze uit bed en pakte haar poppen.

Goedgekeurd

2011-10-06T15:49:00.001+02:00

En even voor de statistieken:

Lize is nu 5340 gram en 58,5 cm. Haar hoofdomtrek is 38,2 cm.
Ze heeft zojuist haar eerste vaccinatie gehad, en heeft heeeeeeel hard moeten huilen (gelukkig was mama er niet bij). Zielig hè? Saar was altijd een bikkel en gaf nauwelijks een kik. Hopelijk reageert Lize verder wel op de vaccinatie als haar zus, die er altijd goed en lang van sliep.

O, en nog feestelijk nieuws: Gisteren is er een nichtje geboren, ze heet Odilia!!!

Kanssieee!!!

2011-10-06T15:43:00.001+02:00

Papa Bos, ging net als vorig jaar de halve marathon op Texel lopen, met zijn zus, het lief van zus en een vriend van zus.
Eigenlijk was hij van plan om alleen te gaan, maar zus van lief bood ons hele gezin een slaapplaats aan in een huisje op Texel, voor een paar nachten en dat konden we natuurlijk niet weerstaan. Dus wij vertrokken met onze meisjes naar Texel. We gingen op kanssieee zoals Saar dat zo mooi noemde. Een hele onderneming met een peuter en een baby van nog geen twee maanden, het leek wel een volksverhuizing! Maar het ging super in de auto. We namen vlak voor Den Helder een verkeerde afslag waardoor we op de afsluitdijk belandden, wat niet helemaal de bedoeling was, maar wat wel een mooie gelegenheid bood om Lize nog even te voeden.

Onverwachte picknick op de afsluitdijk

Daarna heerlijk op de boot en direct naar het strand en de zee!!! Wat vond Saar het geweldig. In haar rugzakje hadden we haar emmertje en schepje gestopt en ze was dolgelukkig toen ze dat uitpakte. We verzamelden wat schelpen, aten nog een lekker broodje en genoten van de zee.

Daarna was Lize weer aan een verschoning en een voeding toe en dat deden we in een strandtentje.

De zeeeeeee!!!!

Het strand!!!!!!

Vervolgens zochten we het huisje op waar we zouden verblijven en legden we Saar daar nog even in bed. Het was een schattig huisje met een enorme tuin en een wijds uitzicht.

We hadden flink wat boodschappen meegenomen dus toen tante en oom arriveerden konden we lekker koffie drinken en daarna eten. 's Avonds toen de kindjes sliepen natuurlijk allemaal aan de Wordfeud, ontzettend gezellig!

De volgede dag wilden we natuurlijk nog een keer naar de zee. Dit keer gingen we op en neer naar het strand bij de vuurtoren.

Lize slaapt....

Heeeeeeeel veel zand

Papa duwt zijn meiden

Mama probeert het ook even...

Met opa naar de paardjes kijken in de tuin bij het vakantiehuisje

Op zondag liepen de heren en dame de marathon wat ze allemaal geweldig deden. Mijn meisjes en ik gingen samen met opa (die ook voor een paar nachtjes op Texel was) en de beste vriendin van tante, onze helden toejuichen. Saar was lichtelijk in shock dat papa haar zomaar voorbij rende, maar de tweede keer ging het beter en zei ze al "hup papa" (alleen iets te laat, maar ach...). Helaas konden we onze helden niet binnenhalen (door slaapjes, voedingen en gebrek aan plaats in de auto). Maar toen de helden weer terugkwamen werd het hartstikke gezellig op het terras achter ons huisje. Iedereen genoot van het mooie weer. Daarna met z'n allen eten en 's avonds toen het grut ein-de-lijk sliep (verstopping enzo...), weer fanatiek aan de Wordfeud.

Maandag moesten we helaas alweer gaan, maar niet voordat we ecomare hadden bezocht.

Een zeehondje

Poseren

Op de boot nog een voeding en een verschoning voor beide dames. Vervolgens een boterham in de auto en toen lekker slapen, om na een dik uur aan te komen bij opa en oma in weer een andere uithoek van het land. Daar logeerden we nog twee nachtjes (helaas geen foto's) en toen kwam de vakantie toch ten einde helaas.

Wel heeft Saar bij opa in de tuin nog heerlijk met David (achterneefje) gespeeld en noten gezocht, bloemen en druiven geplukt enzovoort.

Met achterneefje David bij opa in de tuin

En gingen we (alleen de meisjes, want papa moest werken) afgelopen zondag met opa en oom Berten, tante Natascha en grote neef Rowin naar de kermis in het dorp van opa. Daarna lekker pannenkoeken eten met z'n allen!

In de draaimolen, in de auto...

.... en in de tractor.

Impressie van de afgelopen weken

2011-09-20T15:11:00.001+02:00

Poeh hee, het valt niet mee om even tijd te vinden om een berichtje te schrijven met een peuter en een baby in huis. Dus even snel een kleine update van de laatste anderhalve week.

Een tijdje geleden alweer gingen we met het hele gezin op kraamvisite bij Mira, die vier dagen ouder is dan Lize. Mira en haar papa en mama wonen helaas best wel ver weg, maar gelukkig is er tegenwoordig twitter, facebook, whatsapp en heel ouderwets de mail. Desalniettemin is het natuurlijk veel en veel leuker om elkaar even live te bewonderen. De twee babymeisjes vonden het heel gezellig samen in de box (hoewel Lize nog half sliep).

Ook hebben we laatst voor het eerst lekker met z'n allen in het bos gewandeld.

Gingen we traditiegetrouw met opa naar Keramisto, een pottenbakkersmarkt in het dorp waar ik ben opgegroeid. Saar kreeg daar een mooi fluitvogeltje, die ze koesterde als een schat.

Saar had de grootste lol in de regen.

En dan nog een foto van Lize, gewoon omdat ze zo schattig is....

Saar 2 jaar!!!

2011-08-29T22:39:00.001+02:00

Zes dagen nadat Saar een zusje kreeg, was ze ook nog zelf jarig. En hoewel we het rustig hebben gehouden en het hebben gevierd in een paar uur tijd, heeft Saar een fantastische verjaardag gehad.
Wat voelde ze zich jarig! Blij met het bezoek, de taart (gemaakt door Liza, van taartenvanliza.nl), de slingers en alle cadeaus. Een erg dankbare jarige. Ze heeft echt van begin tot eind volop genoten van alles.

Hieronder een impressie:

Saar trakteert op het kdv

2011-08-29T13:17:00.001+02:00

Als je een zusje krijgt, moet je natuurlijk trakteren! Oma maakte, samen met lief, prachtige traktaties....
Samen met tante bracht lief Saar naar de Kukel. Zijn fotocamera liet hij daar en zie hier het resultaat.

Saar trakteert!

Saar vond het gewéldig om haar muisjes uit te delen. Ze wist precies wat ze moest doen en begon al bij binnenkomst (wat dan weer niet de bedoeling was).

Bevallingsverhaal

2011-08-12T12:35:00.001+02:00

Tja.... Na al die berichtjes over afspraken met gynaecologen en verloskundigen zijn velen van jullie blijkbaar toch nieuwsgierig naar hoe het nou verder ging.... (zo niet, gewoon niet lezen!!!). Bij dezen dus....

Vanaf donderdag ongeveer had ik last van harde buiken. Zaterdag op het ctg leken die dus al vrij regelmatig... Het was het hele weekend spannend of het door zou zetten. Toen dat zondagavond nog niet was gebeurd, was ik er toch min of meer van overtuigd dat ik maandag een keizersnee zou krijgen.
Maar goed, het liep een tikje anders... (ja echt waar, een tikje maar).

Zondagavond begonnen de harde buiken toch wat vaker te komen en ook steeds pijnlijker te worden. Ik vroeg nog aan lief: "Zouden het toch geen weeën zijn?"
"Je zegt zelf altijd dat je het wel weet als het echte weeën zijn" antwoordde hij (en hij kreeg gelijk).

We besloten op een gegeven moment dat lief zijn zus, die op Saar zou passen, maar moest gaan ophalen, voordat het echt begon. Maar net op het moment dat hij weg wilde gaan, de afscheidszoen was al gegeven, kreeg ik een heel vervelende wee. Ik zag het dan ook niet zitten om een uur alleen thuis te blijven. Dus werd mijn schoonzusje gebeld en gevraagd een taxi te nemen. Daarna werd het ziekenhuis gebeld en ik mocht meteen komen. Dus toen mijn schoonzus er was, vertrokken we direct naar het ziekenhuis. De weeën waren al behoorlijk heftig op dat moment.
In het ziekenhuis werd ik opgevangen door een verloskundige die ik nog niet kende helaas.
De ontsluiting vorderde vrij snel, dus dat was prettig. Ik besloot wel om een ruggenprik te vragen want ik ervaarde de weeën als behoorlijk heftig. De anesthesist werd uit bed gebeld en wat een eeuwigheid later leek, kreeg ik de prik. In het begin werkte het heel goed, maar na verloop van tijd kreeg ik enorme persdrang, die ik bijna niet weggepuft kreeg.
Intussen constateerde de verloskundige dat de ontsluiting bleef hangen tussen de 5 en 6 centimeter en besloot ze samen met de gynaecoloog dat ik aan het weeënopwekkend infuus moest. De weeën "deden te weinig".
WAT??????? NEE!!!!!!
Ik vond het tot dan toe allemaal prima, zo'n natuurlijke bevalling, maar dat infuus zag ik dus echt niet zitten. Ik vond de persdrang nu al niet weg te puffen en zo'n weeënstorm zag ik niet zitten. Bovendien was in meerdere gesprekken gezegd dat ze "niet alles uit de kast zouden halen", "niet zouden blijven proberen", "geen toeters en bellen" enzovoort. Ik wilde dit niet ondergaan om er vervolgens na drie uur achter te komen dat het totaal geen nut had gehad, net als vorige keer.

Goed. Ik zei dit dus tegen de verloskundige die het er helemaal niet mee eens was (kende ze mijn dossier eigenlijk wel?) en die wegliep met de legendarische woorden "nou ja, hij hangt er nog niet aan". Blijkbaar liep ze weg voor versterking want even later probeerde ook de gynaecoloog me ervan te overtuigen om toch in te stemmen met de wee-opwekkende middelen. NO WAY dat ik daar mee in ging stemmen. Zelden in mijn leven ben ik zo assertief geweest. En terwijl zo'n beetje het hele ziekenhuis me waarschijnlijk een mietje vond omdat ik aandrong op een keizersnee, voelde ik me best wel een held omdat ik zo op mijn strepen stond.

Ze kon me niet dwingen zei ze, dus volgde de keizersnee.... De anesthesist lag waarschijnlijk net weer in bed toen ze werd gebeld maar ja. Tijdens de operatie werd druk gesproken over mijn ontzettend lelijke litteken, dat zij wel even mooier zou maken (het grote voordeel van een tweede keizersnee volgens haar) terwijl ik alleen maar kon denken aan of ons meisje wel gezond zou zijn.
Nou, dat was ze! De APGAR-scores waren een 9 en een 10, dezelfde mooie cijfers als Saar. De tranen van geluk stroomden over mijn wangen toen ze bij me werd gelegd. Wat was ze zoooooo mooi!!!!
Zoals ze al had beloofd naaide de gynaecoloog met heel netjes dicht
en toen mocht Lize met haar papa mee en moest ik naar de uitslaapkamer. Ik vertelde de verpleegster tussen neus en lippen door dat ik het vorige keer zo ontzettend lang vond duren en zij beloofde me dat ze me zo snel mogelijk naar mijn dochter zou laten gaan. Desalniettemin duurde het natuurlijk een eeuwigheid, maar toen kwamen de verpleegsters me toch halen om naar mijn kamer te gaan. Lize werd op mijn borst gelegd en hapte meteen heel goed, wat een voorteken was voor een geweldige borstvoeding (Na 6 dagen zat Lize weer op haar geboortegewicht).

De eerste dagen was het even zwaar, maar het gaat steeds beter met me. Ook de bekkenklachten vallen ontzettend mee, wat erg fijn is. En Lize is gewoon, net als Saar, een ideaal kind. Alles doet ze goed (drinken, plassen, poepen, groeien enz.) en ze slaapt zelfs al door, afgelopen nacht van ongeveer 23.00 uur tot 5.30 uur, dus dat is heerlijk.

We genieten!

Lize Charlotte Bos

2011-08-06T20:17:00.000+02:00

Hoeraaaaa!!! Ons meisje is er! Ze werd geboren in het Maasziekenhuis in Boxmeer, afgelopen maandag (11 dagen na de uitgerekende datum), 1 augustus 2011 om 7.35 uur. Helemaal gezond! Ze woog 3945 gram en ze is prachtig!

Saar is ook helemaal blij met haar zusje.... Lize krijgt wel 1000 kusjes op een dag.

Lieve Lize

Mooie Lize

Schattige Lize

Lizelotje

Eindelijk met z'n viertjes

Thuis

Zusjes

Nachtelijk onderonsje <3

Lalalalaaa lalalalaaaaa ff wachten....... baby?

2011-07-30T13:47:00.000+02:00

Vandaag weer aan de CTG. Hartslag van kindje was goed, kindje heeft het nog prima naar de zin....
Daarnaast waren er weer regelmatige harde buiken te zien. En ik kan je zeggen, die voel ik dus ook. Doet het pijn? Nee, ja, nee, pijn is iets anders, maar fijn is het ook niet......
Omdat de harde buiken toch vrij regelmatig kwamen, wilde de verloskundige (die er ook bij was met de bevalling van Saar) toch even kijken of deze harde buiken al iets hebben gedaan, in de zin van, of het hoofdje verder is ingedaald of dat ik al een beetje ontsluiting had. Maar helaas, dit was niet het geval. Het hoofdje was iets verder ingedaald, maar kon nog uit het bekken worden geduwd. Ook was er geen sprake van ontsluiting.
Omdat er nog ruim voldoende vruchtwater was, de hartslag van het kindje goed was en ze nog erg beweeglijk is én omdat ik toch al regelmatige harde buiken heb, is na overleg met de gynaecoloog besloten om nog even te wachten tot maandag. Inleiden doen ze liever niet meer zo laat (few, pak van mijn hart), dus als er maandag niks veranderd is, dan gaan we toch een keizersnee plannen.
Men hoopt dat het voor die tijd op gang komt (dan gaan we voor de "proefbevalling") en wat ik nou precies hoop, dat weet ik niet meer zo goed.
Wat ik niet wil, is dat er maandag wél iets is veranderd en dat ik dan wéér moet wachten. Dus, ik zeg: Kom maar op met die weeën en anders graag een keizersnee, maandag, meteen, dank u!

CTG
De bovenste lijn is de hartslag van de baby.
De groene vierkantjes is de beweeglijkheid van de baby.
De onderste lijn zijn de harde buiken, elke piek is er een.

Proefbevalling

2011-07-28T14:25:00.000+02:00

Goed, dus, tsja.....

Vandaag vertrok ik naar het ziekenhuis om een afspraak te maken voor een keizersnee. Dit naar aanleiding van de vorige twee gesprekken met de gynaecoloog en verloskundige....
Als het kindje met 41 weken niet ingedaald zou zijn, zou ik een keizersnee krijgen. De verloskundige verwachtte echter niet dat dit (het indalen dus) nog zo snel zou gebeuren.

Maar we verwachten wederom een eigenwijs meisje (in tegenstelling tot Fenna van Anne-Marie) , want ons meisje is een ietsiepietsiebeetje ingedaald en dat was nét voldoende om de gynaecoloog te doen besluiten toch nog even te wachten met een keizersnee. Wel was de vraag of ik ingeleid wilde worden. Neeeee!!! Dat niet!!!

Dus, aankomende zaterdag weer een ctg en een afspraak bij de verloskundige... en intussen wachten op weeën.... zodat de "vaginale proefbevalling" (ja, zo noemen de doktoren het echt, die van ons dacht dat de term niet veelzeggend genoeg was en legde dus ook nog even uit wat hij ermee bedoelde....uhhh) kan beginnen.

Ik zeg: KOM MAAR OP MET DIE WEEËN!
Ik ben er klaar mee,......uh, klaar voor!

Tijdmachine

2011-07-21T15:32:00.000+02:00

Kijkend naar de 829 foto's van de geboorte en eerste 24 dagen van Saar, leef ik in een soort tijdmachine...

Zo vreemd, nu precies 40 weken zwanger, twee jaar geleden was ik vandaag precies 39 weken zwanger.
Met én de geboorte van onze tweede dochter en de verjaardag van Saar in het vooruitzicht beleef ik werkelijk een trip down memory lane....

Hier kun je lezen over de laatste dagen van mijn vorige zwangerschap.

Zo zag ik er toen uit met ongeveer 40 weken:

En zo Saar toen ze een paar dagen oud was:

En van mezelf nu heb ik helaas niet echt een leuke foto, maar hier is er dan eentje van vorige week:

Tweede afspraak gynaecoloog

2011-07-18T21:07:00.000+02:00

Vandaag hadden we een tweede afspraak bij de gynaecoloog in het ziekenhuis. De gynaecoloog die we de vorige afspraak spraken, is op vakantie (JOEHOE) en dus hadden we nu een andere, die echt véél aardiger was.
Hij heeft weer gekeken naar de groei van ons buikmeisje en dat leek nu heel normaal, hij schatte rond de 3200 gram, maar hij vertelde ook (en de verloskundige had dat ook al gezegd) dat ze er 10-20% naast kunnen zitten. Het komt er dus op neer dat het heel weinig zegt...
Verder leek het hem met mijn voorgeschiedenis goed, om als het kindje met 41 weken nog niet is ingedaald, het te gaan halen met een keizersnee. En toen ik weer eens tussen neus en lippen door opmerkte dat ik dat geen probleem zou vinden, nam hij er echt uitgebreid de tijd voor om me gerust te stellen. Hij vertelde hetzelfde verhaal als de verloskundige, namelijk dat ze bij een eerste altijd véél en véél langer wachten met het oog op een eventueel volgende bevalling, maar dat ze nu echt niet lang zullen wachten en dat ik bovendien altijd mag vragen om de ruggenprik.

Kortom, weer een fijn en geruststellend gesprek. Volgende week maandag nog een keer bij de verloskundige en als het volgende week donderdag dus niet is ingedaald, een keizersnee. Spannend hoor, ons meisje zal dus zeker niet langer dan twee weken op zich laten wachten!

Controle

2011-07-13T17:59:00.000+02:00

Vandaag (38 weken en 6 dagen) weer op controle geweest bij de verloskundige in het ziekenhuis. Geen bijzonderheden... Goede bloeddruk, beweeglijk kindje, nog niet ingedaald, the usual....
Maandag op controle bij de gynaecoloog, dan weer even naar de groei kijken. We krijgen dan een andere dan vorige keer, want "onze" gynaecoloog is op vakantie (vind ik niet zo erg).

38 weken maar geen haast...

2011-07-07T20:27:00.000+02:00

Vandaag weer voor controle naar het ziekenhuis, weer bij de verloskundige. We hadden dezelfde verloskundige als vorige keer en ik vind haar echt een heel fijn mens. Ze wist zo'n beetje alles nog wat we vorige keer hadden besproken tot in de kleinste details. Dat geeft je echt het gevoel dat er naar je geluisterd is en ook nu nam ze alle tijd voor ons en was gewoon enorm belangstellend.
Natuurlijk hoort dit ook zo te zijn bij een verloskundige of gynaecoloog, maar ik heb er nu intussen behoorlijk wat gezien en eigenlijk zelden eerder zo'n goed gevoel erbij gehad. Ik hoop dus dat ze ook bij mijn bevalling zal zijn, dat zou fijn zijn.

Wat betreft de controle was er verder weinig nieuws. Kindje is nog steeds niet ingedaald.... wel erg beweeglijk, het ene moment dat ze voelde zat het ruggetje links en een moment later zat het rechts. Het hartje klonk weer helemaal goed. En mijn bloeddruk was uitmuntend, oftewel erg laag: 60/110.
Voorlopige conclusie: meisje heeft het nog enorm naar haar zin in mijn buik. Nu volgende week woensdag weer naar de verloskundige en die week erna op maandag bij de gynaecoloog....

Met mij gaat het redelijk. Ik ben wel vermoeid (misschien ook niet gek met mijn bloeddruk) en heb last van mijn bekken.... En vanbinnen voel ik een beetje beurs aan van de acrobatische toeren die het meisje nog steeds uithaalt.

Jullie zijn weer op de hoogte, wij kunnen weer verder aan onze to-do-list:

kindje erkennen (morgenvroeg)
kaartje afmaken/enveloppen bestellen en dan adressen schrijven
ziekenhuistas pakken
bed op klossen voor kraamverzorgster
maxi-cosi in de auto
paar wassen wassen/strijken
en vast nog wel wat dingen......

Kijk mij dan!

2011-07-03T15:24:00.002+02:00

Van haar oom en tante uit Friesland kreeg Saar een springkussen mee, waar ze erg veel plezier van heeft, al is springen nog een beetje lastig...

Mijn eigen kasteel....

Bij opa in de tuin is het natuurlijk ook heerlijk toeven met het mooie weer.....

O, wat ben je mooi....

Toen mama Saar een stuk meloen in stukjes gaf, wilde ze er niks van weten, maar toen ze mama meloen zag eten, lustte ze dat toch ook wel.

Mmm, net als mama....

En ja, eindelijk kan Saar een beetje een toonbaar staartje in haar haar... Wat een mijlpaal weer.

S(t)aartje

Saartje bakt en versiert een taartje

2011-07-03T12:00:00.000+02:00

Saar in juni

2011-07-02T15:31:00.001+02:00

Het is nou niet zo dat er in juni helemaal niks te vertellen is over Saar, integendeel, er is eigenlijk gewoon véél te veel te vertellen....

Zo reisden we deze maand onder andere af naar Friesland, naar Saars oom en tante en nicht en neef. Saar had het erg naar haar zin, kreeg een lekkere scone, mocht op de trampoline, verkleedde zich als kaboutertje, werd geschminkt, maakte een boswandeling (deels samen met haar neefje in de buggy), speelde in de speeltuin en de zandbak enzovoort enzovoort. En ook papa en mama hadden het erg naar hun zin!

Een dag later, reisden we opnieuw af naar het noorden des lands, dit keer naar de provincie Groningen waar het goed toeven was bij opa en oma. Saar kreeg een mooie nieuwe jurk en een vestje, reed op de driewieler, knuffelde de hele dag met oma en ook een beetje met opa, sliep een nacht in een tent, vliegerde samen met papa, kreeg een stuk taart waar ze met haar vingers in mocht, ga de plantjes water, kortom, had het enorm naar haar zin. En oma zou oma niet zijn als ze papa en mama niet ook goed verwende. Mama kreeg van opa en papa een heus bed in de tent, zodat ze ondanks haar bekken toch gezellig een nachtje mee kon kamperen.

En verder zijn we natuurlijk elke week een keer bij opa. Tekent Saar er lustig op los, speelt ze graag met haar theeservies en immiteert ze graag alles wat papa en mama doen.

Af en toe krijgt mama een aai over haar buik en soms zegt ze "baby uit!".

Soms als mama zegt dat Saar lief is zegt Saar: "Mama lief, papa lief" en ze praat ook steeds meer in echte zinnetjes. Elke dag leert ze nieuwe woordjes en maakt ze andere combinaties.

Ze mag komen!

2011-06-30T21:17:00.000+02:00

Jahaaaa, 37 weken zwanger vandaag dus ons meisje mag komen!

Vandaag hadden we onze tweede afspraak in het ziekenhuis, dit keer met een verloskundige (dit zal met 38 en 39 weken weer zo zijn, en dan met 40 weken weer bij de gynaecoloog).

Het was een heel fijn gesprek. De verloskundige nam echt de tijd voor ons.
Eerst de normale controles zoals bloeddruk (60/125), ligging van ons kindje (voetjes rechtsboven, hoofdje nog beweeglijk in het bekken) en hartje (heel mooi).

Ze gaf aan dat het kindje niet héél groot leek in haar ogen, maar dit zegt niet altijd alles, zeker omdat ze dat bij Saar ook niet hebben gezien. Op de groeiecho vorige keer leek alles bovengemiddeld, maar dit kan 15% afwijken, dus zegt eigenlijk ook heel weinig. Kortom, het is toch echt een kwestie van afwachten.

De kans dat de bevalling snel begint, achtte ze vrij klein, omdat het kindje nog helemaal niet is ingedaald en ook vanwege het tien dagen te laat komen van Saar. En hoewel ik aan de ene kant denk "laat maar komen, dan heb ik het gehad", geeft het aan de andere kant een heel relaxed gevoel.

Ik heb dit keer ook mijn angst voor de bevalling kunnen uiten en aangegeven dat ik het liefst weer een keizersnee zou willen. Zoals ik al had verwacht, kunnen ze me dit niet beloven, maar ze nam het wel heel serieus. Ze stelde gerichte vragen om er achter te komen wat precies mijn vraag was. Ze legde vanalles uit, onder andere dat ze vanwege mijn voorgeschiedenis veel eerder zullen besluiten tot een eventuele keizersnee. Ook heb ik aangegeven dat ik eventueel pijnstilling wil. De verloskundige heeft een aantekening van alles wat we hebben besproken in het dossier gezet en ons daarnaast geadviseerd, dit nogmaals aan te geven wanneer de bevalling begint.

Wikkeldeken en aankleedkussenhoes....

2011-06-25T16:18:00.002+02:00

Onderstaand logje kopieerde ik van Creadientje, die ooit een prachtig speelkleed voor me maakte en nu dus dit:

De mama van het roze bos vroeg me laatst of ik voor haar een aankleedkussenhoes en een omslagdoek / dekentje wilde maken… Leuk, want nou had ik een goed excuus om niet alleen naar de markt te gaan, maar er ook wat leuks uit te zoeken en mee te nemen!!

Toen ik haar gisteren ‘vertelde’ dat ze af waren en vroeg of ze foto’s wilde zien, antwoordde ze: “Jaaaaaaaa, wil graag fotootje!!! Maakt niet uit hoe, als je er zelf mee wil pronken mag dat”
En dat wil ik natuurlijk heel graag, want ik ben er echt trots op!! Je zou er bijna een klein meisje voor gaan krijgen
Verder zal ik dan de foto’s het werk maar laten doen…

De omslagdoek

De aankleedkussenhoes

Eerste afspraak in het ziekenhuis

2011-06-23T23:15:00.000+02:00

Vorige week vrijdag zijn we voor het eerst in het ziekenhuis geweest bij de gynaecoloog...
(Voor iedereen die dit niet heeft gevolgd, ik moet in het ziekenhuis bevallen omdat ik vorige keer een keizersnee heb gehad, voor dat verhaal, lees hier: bevalling van Saar).
Ik vond het heel vreemd. Er was weinig persoonlijke aandacht en de onderzoeken die standaard zijn bij de verloskundige, werden hier helemaal niet gedaan (zoals de bloeddruk opmeten). Ook was er weinig ruimte om vragen te stellen, terwijl de verloskundigen die ik heb gezien, altijd eindigden met de vraag of ik nog iets wilde vragen of bespreken.
De gynaecoloog heeft wel nog een groeiecho gedaan. Daarop was te zien dat het kindje weer aan de grote kant is. Het hoofdje, de beentjes en het buikje zijn gemeten en deze waren allemaal bovengemiddeld, vooral het buikje...
Hij legde uit dat de kans op een keizersnee normaal ongeveer 15% is, maar bij iemand die al een keer een keizersnee heeft gehad is de kans ongeveer 30%. Verder vertelde hij dat ze de grootte van het kindje goed in de gaten zullen houden en dat ze me waarschijnlijk niet lang over de uitgerekende datum zullen laten gaan. Helaas kregen we geen fotootje mee en heeft hij ook verder weinig laten zien.
Volgende keer kom ik bij de verloskundige en die zal dan de gynaecoloog op de hoogte brengen.

De volgende afspraak is volgende week donderdag, ik ben dan precies 37 weken....

De babykamer (een voorproefje)

2011-06-20T22:45:00.001+02:00

Eerst heeft papa alle muren mooi lichtroze geschilderd. De boom hebben we zelf gemaakt, mama heeft hem bedacht en getekend en papa heeft hem gezaagd, geschilderd en de knopjes eraan gezet. Het vogelhuisje hebben we van Marre gekregen, het was wit, maar we hebben het roze geschilderd. Het uiltje heeft mama laten maken door: Matawi's Crea's.

En deze lamp hangt er:

Later meer.....

Welkom in het roze bos

2011-06-20T14:32:00.002+02:00

Er was eens een weblog genaamd bebiebos. Dit weblog maakte ik, mama van Saar en ..... tijdens mijn zwangerschap van Saar. Intussen is Saar geen baby meer en komt er binnenkort een lief klein meisje bij in ons gezin. Tijd dus voor een ander weblog met een andere naam. Omdat huize Bos langzaam roze kleurt met twee kleine meisjes en een mama die van roze houdt, ontstond de naam roze bos.